Γενέθλια
Εννέα μήνες χαράς, αγωνίας, προσμονής μέχρι να βγεις στο φως, να δω το πρόσωπό σου.. Οι μέρες περνούσαν και περίμενα πώς και πώς με έναν κόμπο στο λαιμό κάθε υπέρηχο να ακούσω την καρδούλα σου να χτυπάει δυνατά, να σε δω να μεγαλώνεις, να σχηματίζονται τα χεράκια σου, τα ποδαράκια σου, να βάζεις βάρος, να κολυμπάς μέσα στην κοιλίτσα μου. Κάθε αποτέλεσμα εξέτασης και μια ανακούφιση πως είσαι καλά και να μην ανησυχώ γιατί ετοιμάζεσαι…
Κι όταν άρχισες να κλωτσάς ήταν σαν να λες «εδώ είμαι μαμά !» κι εγώ να χαμογελώ
πλατιά και να περιμένω..
Και μάλλον περνούσες πολύ ωραία εκεί μέσα αραχτός, γιατί δεν ήθελες να βγεις ! Ένα
απόγευμα όμως, σαν σήμερα, με ήλιο και ζεστό καιρό αν και Οκτώβρης, σείστηκε η πλάση με το κλάμα σου !! Έτσι το φαντάζομαι δηλαδή, επειδή σε είδα τελευταία..
Κι η προσμονή τελείωσε όταν σε έφεραν στο δωμάτιο και η ψυχή μου αγαλλίασε στη θέασή σου.. Ένα τόσο δα μικράκι, ελεφαντάκι που λέει και το τραγούδι που αγαπάς…
Κι όλα ξαφνικά ήταν αλλιώς: ο χώρος γύρω μας, ο αέρας που αναπνέαμε, ο ουρανός, ο
ήλιος, τα χρώματα… Όλα ακόμα εκεί μα πλέον διαφορετικά.. όλα είχαν αλλάξει, ο κόσμος είχε ένα πιο βαθύ νόημα κι ήταν πιο όμορφος, γιατί πλέον υπήρχες κι εσύ μέσα σε αυτόν..
Ο μικρός κύριος ολοκλήρωσε άλλη μια περιστροφή γύρω από τον ήλιο, άλλη μία νίκη !! Δεν μπορώ παρά να είμαι τόσο ευτυχισμένη και να συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα
περνάει ο χρόνος και πόση χαρά στην ψυχούλα μου δίνει αυτό το φωτεινό και γλυκό
πλασματάκι !!!
Χρόνια πολλά και πάντα καλά, μικρέ μου κύριε!!! Σ’ ευχαριστώ και σ’ αγαπώ ως το άπειρο κι ακόμα παρά πέρααα!!!
*Φωτογραφία: Dan Musat μέσω Unsplash
