Παιδί που περπατά ξυπόλυτο με ριγέ κάλτσες πάνω σε γυαλιστερό πάτωμα, δίπλα σε ένα λούτρινο παιχνίδι.

Πρώτα βήματα

Στο μυαλό του μικρού κυρίου που πλέον… περπατάει:
«Επιτέλους! Στέκομαι στα πόδια μου, δεν σ’ έχω ανάγκη μάνα (οκ ίσως μόνο για το γάλα)!
Θα κάνω ό,τι γουστάρω, θα ρίξω μια γυροβολιά, μπορεί και να πω και κάνα τραγουδάκι, θα.….έιιι!!! Τι είσαι συ;»

* κοιτάζει τον κοκκινοτρίχη γάτο που περνάει νωχελικά δίπλα του*

«Θα σε λέω ΜΠΕ»
*τον φωνάζει*
Μικρός κύριος: Μπε μπε!
Εγώ: Αγάπη μου δεν είναι προβατάκι! Γάτα είναι! Πώς κάνει η γατούλα; Νιάου κάνει!
Μικρός κύριος : «Αποκλείεται δεν σε πιστεύω! Κάνει ξεκάθαρα ΜΠΕ !Αφού έτσι τον φωνάζετε ! Μπεκρικ; Όχι… Μπέκτικ ;Όχι…»


*τον κοιτάζει προβληματισμένος *
*ο γάτος ανεβαίνει όπου βρει*


Εγώ: Παίχτη, κατέβα απ’ το ράφι !
Μ.κ: « Α να γεια σου! Παίχτη τον λένε αλλά το λεκτικό μου επίπεδο δεν μου επιτρέπει να τον προσφωνώ έτσι ! Άσε που πιστεύω πως είναι προβατάκι ! Θα στο αποδείξω ! Σίγουρα η
ουρά είναι ψεύτικη!»


*Κυνηγάει τον γάτο μέσα στο σπίτι με το χέρι τεντωμένο να πιάσει την ουρά. Κάποια στιγμή, ο γάτος βαριέται και κάθεται. Ο μικρός τραβάει την ουρά, ο γάτος ατάραχος.*


Μ.κ.: «Δεν ξεκολλάει η ουρά! Μμμμ….θα την δοκιμάσω, αν πονέσει θα είναι δικιά του»

*δαγκωνει την ουρά*

Εγώ: Οχιιιιιι τι κάνεις ;; Δεν τρώγεται ο γάτος καλέ!
Μ.κ.: Μαμαααααα !! «Λέει ψέμματα δεν είναι γάτα, δεν αντιδράει όπως αρμόζει σε μια γάτα, φοράει στολή, έχουμε πρόβατο στο σπίτι μας καλεεεε»

*Τον αρπάζω να γλιτώσω το γατί, κλαίει να τον αφήσω κάτω, με καταφέρνει,τρέχει μες το σπίτι φωνάζοντας ΜΠΕ ΜΠΕ. *


Μ.κ «Έλα εδω ρε απατεώνα! Α να σαι!! Τώρα θα δεις !!!»

*Τραβάει μουστάκια με το ένα χέρι και με το άλλο το αυτί, αρπάζει σβέρκο ο γάτος με κοιτάει λοξά.*


Παίχτης: «Τον ήπιαμε… Ωχ, βοήθεια μανούλα! ΗΡΕΜΑ το λέω, όποτε βρεις χρόνο, έλα να με συναρμολογήσεις και πάλι, δεν βιάζομαι..»
Μ.κ: «Δεν βγαίνει το κεφάλι , με τι να το χει κολλήσει;»
Εγώ : Αν είναι δυνατόν, τι μανία σ’ έπιασε με τον γάτο;!! Έλα πάμε να παίξουμε, άστον!

Μ.κ: «Όχι μαμαααα!!! Άσε με σου λέωωωω»
*Τον απομακρύνω ενώ κοπανιέται να φύγει απ’ την αγκαλιά μου φωνάζοντας ΜΠΕ ΜΠΕΕΕ*


Ε κλάσικ ντέι ιν δε λάιφ οφ λίτλ τζέντλεμαν…


Υ.Γ: Η μέση μου πονάειιιι!!!
Υ.Γ: Ο γάτος γιατί κάθεται να μαδηθεί; Τι βίτσια είναι αυτά τώρα στα γεράματα, δικέ μου;;;

*Φωτογραφία: Sven Brandsma μέσω Unsplash

Similar Posts

  • Το γατί & το παιδί: η αρχή

    Ο γάτος μας, ο Παίχτης, ήταν ο πρώτος που είχε αντιληφθεί την εγκυμοσύνη μου στον Μικρό κύριο πριν καν το καταλάβω η ίδια. Εκεί που με ζουλούσε από τα νύχια μέχρι την κορυφή, προσπαθώντας να βολευτεί κάπου είτε για να γουργουρίσει είτε για να χαζέψει τις γατούλες του γείτονα από το παράθυρο (στειρωμένος 4 χρόνια…

  • Η απόβαση των σφηκών ή πώς αποκτήσαμε νέους ενοίκους με το ζόρι.

    Day 1 Κι αφού γυρίσαμε απ´ τις ολιγοήμερες διακοπές μας, ωραία και καλά, βάζω όλη μέρα πλυντήρια και συγυρίζω. Ο μικρός κύριος υπόδειγμα σε όλα του σήμερα, δεν είχα παράπονο. Το τέλειο μωρό!Κάποια στιγμή, έρχεται ο άντρας μου (ο Γκριντς), που ήθελε να βοηθήσει στην γενική και μου λέει:«Άνοιξες καθόλου την σίτα στην κρεβατοκάμαρα;»«´Οχι, γιατί;»«Είχε…

  • Γενέθλια

    Εννέα μήνες χαράς, αγωνίας, προσμονής μέχρι να βγεις στο φως, να δω το πρόσωπό σου.. Οι μέρες περνούσαν και περίμενα πώς και πώς με έναν κόμπο στο λαιμό κάθε υπέρηχο να ακούσω την καρδούλα σου να χτυπάει δυνατά, να σε δω να μεγαλώνεις, να σχηματίζονται τα χεράκια σου, τα ποδαράκια σου, να βάζεις βάρος, να…

  • Fit Mama (ούτε καν!)

    Σήμερα νιώθω να σέρνομαι σαν το σαλιγκάρι.. αλλά τουλάχιστον αυτό έχει κι ένα σπίτι να κουβαλήσει, εγώ δεν έχω τίποτα στην πλάτη μου, το τσέκαρα..! Να ξαναπούμε το κλισέ “πρόσεχε τι εύχεσαι”; Να το πούμε κι εξηγώ: Έλεγα η δόλια, πόσο πολύ θέλω να πάω γυμναστήριο, να κάνω pilates βασικά, ναξεσκουριάσω γιατί έχω φτάσει σε…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *