Γύρω από το παλιό τραπέζι της κουζίνας, η Ηρώ έπινε γουλιά γουλιά τον καφέ της. Φίλτρου σκέτος με δυο σταγόνες γάλα. Το βλέμμα της στο κενό. Η φθαρμένη από τα ταξίδια βαλίτσα, περίμενε στην πόρτα. Εκείνος μελετούσε κάτι έγγραφα στο σαλόνι. Ούτε βλέμμα δεν της έριξε από την ώρα που ανακοίνωσε πως φεύγει. Η δουλειά…..
Το τηλέφωνο ήχησε τρεις φορές κι έπειτα σιωπή. Εκείνη, στεκόταν δίπλα στο παράθυρο τουμικρού δωματίου και κοίταζε έξω. Ήχησε και πάλι. Το αγνόησε επιδεικτικά.Το ενδιαφέρον της είχαν κερδίσει κάποια παιδιά που έπαιζαν μπάλα στον απέναντι δρόμο.Τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Ένα αβίαστο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της, καθώςανέσυρε τις αναμνήσεις της δικής της παιδικής ηλικίας…..
Ξύπνησε το πρωί με πονοκέφαλο. Σηκώθηκε άκεφος από το κρεβάτι και τράβηξε τιςκουρτίνες. Τα τζάμια ήταν θαμπά απ΄την υγρασία. Με την ανάστροφη του χεριού τουσκούπισε ένα μικρό σημείο. Έβρεχε. Αλλά όχι πολύ· ίσα που να νοτίσουν οι δρόμοι και νααπλωθεί παντού η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος.«Ό,τι πρέπει για έναν ζεστό καφέ», σκέφτηκε. Έπειτα από λίγη…
Η Ζέφη καθόταν στο μπαλκόνι της, ένα πρωινό του Απρίλη που έμοιαζε καλοκαιρινό. Ολαμπερός ήλιος και η ζέστη των τελευταίων ημερών, παρακίνησε όλα τα λουλουδάκια πουείχε φυτέψει στα παρτέρια, να αναδυθούν νωρίτερα από το εύφορο χώμα, αναδεικνύονταςτα ζωηρά τους χρώματα. Αυτός ο καιρός πάντοτε της έφτιαχνε τη διάθεση για βόλτες και καφέ με τις φίλες…