Το μοναδικό ενθύμιο μετά τον θάνατο του παππού του ήταν το ρολόι του. Αν και έφυγεστην δύση της ζωής του, η πληγή της απώλειας μέσα του, θα έμενε για πάντα ανοιχτή. Είχε μετακομίσει πρόσφατα και προσπαθούσε να βάλει τη ζωή του σε τάξη. Στο τελευταίο κουτί που άνοιξε, βρήκε το ρολόι. Ήθελε από καιρό να…
Χθες ένιωσα ότι ήταν πράγματι καλοκαίρι.Ξυπνήσαμε το πρωί με την θαλασσινή αύρα να γεμίζει τα πνευμόνια μας σε κάθε αναπνοή. Χωρίς δεύτερη σκέψη, φορέσαμε τα μαγιό μας, πήραμε τις πετσέτες στον ώμο και ξεκινήσαμε για την παραλία. Μόλις φτάσαμε, έβγαλα τα παπούτσια μου και τα πόδια μου βυθίστηκαν στην καυτή άμμο. Μου αρέσει να περπατάω…
Ξύπνησε ιδρωμένος. Τελευταία, οι εφιάλτες είχαν διαταράξει τον ύπνο του και μέρα με τημέρα αισθανόταν όλο και πιο κουρασμένος. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, αφού οι προσπάθειές του να ξανακοιμηθεί αποδείχτηκαν άκαρπες. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Στον κήπο, οι σιλουέτες από τα θεόρατα σφενδάμια αχνοφαίνονταν στον νυχτερινόουρανό. Ο σκύλος γάβγιζε επίμονα. Πήρε το φακό του…
Για ένα από τα πράγματα που είμαι ευγνώμων στον πατέρα μου είναι που μου κόλλησε το “μικρόβιο” του βιβλιοφάγου. Πολλές φορές, ως παιδί, άνοιγα δειλά δειλά την πόρτα τουγραφείου του και τον παρακολουθούσα να διαβάζει, άλλοτε μυθιστορήματα κι άλλοτειστορικά βιβλία. Τα μάτια του πάντα λαμπύριζαν διαφορετικά καθώς σάρωνε τις σελίδες του βιβλίου σαν νατου φανερώνονταν…
Δεν έχει σημασία τι το ξύπνησε. Τι πυροδότησε το συναίσθημα να ξεχυλίσει σαν ποταμόςπου φούσκωσε από ξαφνική νεροποντή. Ξύπνησε. Ο Θυμός. Κόκκινο το τέρας του θυμού,σαν το αίμα στις φλέβες σου που βράζει και θέλει να βγει και να κυλήσει έξω από το σώμα σου. Η ματιά σου θολώνει. Πανικοβάλλεσαι, καθώς προσπαθείς μες το μυαλό…