Το τέρας του θυμού

Δεν έχει σημασία τι το ξύπνησε. Τι πυροδότησε το συναίσθημα να ξεχυλίσει σαν ποταμός
που φούσκωσε από ξαφνική νεροποντή. Ξύπνησε. Ο Θυμός. Κόκκινο το τέρας του θυμού,
σαν το αίμα στις φλέβες σου που βράζει και θέλει να βγει και να κυλήσει έξω από το σώμα σου. Η ματιά σου θολώνει. Πανικοβάλλεσαι, καθώς προσπαθείς μες το μυαλό σου να το κουμαντάρεις, να κρατήσεις τα γκέμια, να το τραβήξεις πίσω στη γωνιά του, επειδή ξέρεις πως δεν πρέπει να ελευθερωθεί. Όμως τα μηνίγγια σου πάλλονται άγρια στους κροτάφους σου κι η καρδιά σου σφυροκοπά σαν ένα άλογο κούρσας που τρέχει σε αγώνα του ιπποδρόμου.
Κάπου είχες διαβάσει ότι βοηθούν οι ανάσες. Και το να μετράς. Προσπαθείς να αναπνεύσεις. Να μετρήσεις ούτε λόγος. Κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι πως φρέσκος αέρας μπαίνει μέσα σου και σε δροσίζει. Όπως όταν βρίσκεται κανείς ψηλά στο βουνό και φυσάει στο πρόσωπό σου ένα χάδι δροσερό. Τζίφος . Οι ανάσες σου μοιάζουν με του δράκου. Καυτές. Είσαι έτοιμος να ανοίξεις το στόμα σου να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη και να φυσήξεις φλόγες, να τα κάψεις όλα, να
μείνει μόνο στάχτη. Ίσως έτσι καταλαγιάσει η φούγα στην ψυχή σου.
Η αιτία του θυμού σου παραμένει εκεί μπροστά σου και δεν φεύγει, δεν χάνεται. Συνεχίζει
να σε προκαλεί. Πόση δύναμη χρειάζεσαι, σαν βουλιάζεις μες τη λάβα; Πόση δύναμη για να μην απαντήσεις στις προκλήσεις; Το ξέρεις πως όλα θα γίνουν απλώς χειρότερα. Μην απαντήσεις, όχι.
Το τέρας πρέπει να ξανακοιμηθεί γιατί σε μεταμορφώνει σε κάτι που δεν είσαι. Σε έναν
εαυτό που δεν σου ταιριάζει. Που δεν θέλεις και δεν θα θελήσεις ποτέ. Πάρε κι άλλες ανάσες, όσες χρειαστεί. Είσαι πολύ δυνατός, θα τα καταφέρεις , δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κλείσε τα μάτια, πάρε τη σκέψη σου μακριά. Κάτι αλλάζει μετά από λίγο.. Η λάβα παγώνει, το μυαλό ημερεύει και οι χτύποι της καρδιάς βρίσκουν τον κανονικό τους ρυθμό.
Ανακούφιση.
Το νίκησες. Όπως και κάθε φορά που επιστρέφει. Ξεκουράσου.

*Φωτογραφία: Peter Burdon μέσω Unsplash